Poesia

Non c’è un posto

Er is geen plek

Non c’è luogo dove tu non sia.

Ovunque cerchi, o non cerchi,

sei lì, come una specie di luce

che non illumina le cose, ma le attraversa.

Sei nel modo in cui l’erba si piega,

nel modo in cui il vento si ferma a pensare

prima di ripartire tra i rami dei pioppi.

Sei nel silenzio che segue ogni mio respiro.

E se guardo il mare, tu sei l’orizzonte

che non si lascia raggiungere, eppure è lì,

una linea azzurra che separa ciò che è stato

da ciò che non sarà mai più.

Non sei un ricordo, sei una condizione.

Sei il clima in cui io d’ora in poi

devo imparare a respirare, imparare a camminare,

a essere solo senza essere vuoto.

Er is geen plek

Er is geen plek waar je niet bent.

Overal waar ik zoek, of niet zoek,

ben je er, als een soort licht

dat de dingen niet verlicht, maar doordringt.

Je bent in de manier waarop het gras buigt,

in de manier waarop de wind even nadenkt

voor hij verdergaat tussen de takken van de populieren.

Je bent in de stilte die volgt op elke ademteug van mij.

En als ik naar de zee kijk, ben je de horizon

die zich niet laat bereiken, en toch daar is,

een blauwe lijn die scheidt wat is geweest

van wat nooit meer zal zijn.

Je bent geen herinnering, je bent een conditie.

Je bent het klimaat waarin ik voortaan

moet leren ademen, leren lopen,

alleen te zijn zonder leeg te zijn.

In: Doodsbloei, De Bezige Bij, 2010.